Zaman ve doğasıyla ilgili çok uzun zamandır çalışıyor ve gözlem yapıyorum.
Bu yazıyı 4 yıldan daha uzun süre önce facebook durumu olarak yazmıştım.
“Zamanı bükmeyi öğretebilecekken zamanın bizi bükmemesini öğretmeyi doğru buluyorum” demişim o zamanlar.
Birkaç gün önce de zamanı kendi döngüleri üzerinden nasıl programlayabileceğimizi anlattım 1 saatlik bir canlı yayınla.
O nedenle bu yazıyı tekrar paylaşmanın zamanı geldi.

O zamanki orijinal haliyle paylaşmadan önce çoğunuza okurken çok kibirli geleceğini bildiğim için kendim için bile hiç kullanmadığım zamanı bükme işlemini gerçekten bildiğimi ispatlayayım : )
Yazılarda (bu yazı ve bir de takılı kalan bilinci/duyguları serbest bırakmak için kendi geliştirdiğim teknikleri anlattığım yazının linkini koydum) kısaca bedenin geçmişteki olumsuz duyguları kaydettiğini ve enerjimizin bir kısmının burada takılı kaldığını anlatıyorum; gelecekte yaşayacağımız duyguları bedenimize kaydedebilseydik ne olurdu? diyip kaçayım ; )

Birkaç gündür beni neredeyse hiç uyutmayan bilgileri ve onların yarattığı coşkuyu birazcık olsun paylaşmak istiyorum O:)
Bilgiler ve yazacağım yazılar hakkında özet verip uyumaya gideceğim 😀

Şöyle ki ölümsüzlük çalışan biri olarak zamanı bükmeyi öğretebilecekken zamanın bizi bükmemesini öğretmeyi doğru buluyorum 🙂

Zaman bizi nasıl büker?
Travmalarımızla

Travma yaşadığımızda ve o duruma karşı duyarsızlaşma ve(ya) yeniden (doğru) değerlendirme geliştir(e)mediğimizde bilincimizin ve enerjimizin bir kısmı o duruma, olaya, ana takılı kalır.
İşte zaman bizi o anlar üzerinden büker.

Bilincimizin ve enerjimizin yaş aldıkça büyüyen miktarının duygusal travmalarımıza takılı kalması sonucu sistemimiz zayıflar ve aksamaya başlar; çünkü enerji ve zaman, doğası gereği (ileriye doğru) hareket eder, popüler tabiriyle “akar”.

Travmalarımız neticesinde enerji ve zamanla birlikte hareket edemediğimizde yaşlanırız ve(ya) hastalanırız.

Hemen ispat edeyim.
Ailesinden birini kaybetmiş birini düşünelim
Şimdi ailesinden birini aniden ve zamansız kaybetmiş birini düşünelim
Şimdi de ailesinden birini sırasız (genç/evlat ölümü vs.) ve aniden kaybetmiş birini düşünelim
Nasıl çöküp zayıfladıklarını yaşlandıklarını…

Travmanın şiddetiyle bloke olan enerji doğru orantılı…

Şimdi bu hazin örnekleri bırakıp duyguları olmayan bitkiler alemine bakalım.
Onlar için travma yalnızca fiziksel olabiliyor.

Büyümekte olan bir ağacı düşünelim, bir fırtına geçirsin ve olgunlaşmakta olan meyvelerinden ve dallarından birkaçını kaybetsin; ama sağ kalsın.

Ne olur?
Sağ kalan bitki ve dalları büyüyüp gelişmeye meyveleri olgunlaşmaya “zamanla birlikte ileri doğru akmaya” devam ederken kopan dallar ve meyveler artık hareket edemiyor, beslenemiyor, enerji alamıyor yani duruyor oldukları için zaman onları büker.

Kısa bir duraksamanın ardından çürüyüp yok olurlar.
Bu insanlardaki hastalanıp ölmeye tekabül ediyor.

Bu takılı kalan enerji ve bilinci serbest bırakmanın bir sürü yolu var.
En etkilerinden birini de dünyaya hediye ettim; fakat henüz yeterli ilgi görmedi.

Dakikalar hatta saniyeler içinde travmamız yüzünden takılı kalmış enerjiyi ve bilinci serbest bırakıp sürece katmamızı sağlayacak bu çalışma nasıl bu derece işe yarıyor olabileceğinin muhtemel açıklamalarıyla birlikte bu linkten okunabilir:

www.tansuerkan.com/en-etkili-terapi-yontemi

Bunun dışında görüyorum kimse yeterince uyumuyor 🙁
Uyuyalım! Hele de kışın! Tüm doğa uyurken; bitkilerin büyük çoğunluğu yapraklarını dökmüşken, hayvanların büyük kısmı kış uykusundayken biz de uyuyalım.

Bu gençliğin altın sırlarından biri.

Yeterince dinlenmeden hareket eder ya da etmeye çalışırsak tükeniriz.
Hiç yaprak dökmeden sürekli meyve veren ağaç mı görülmüş?
Onlar bilinçleri bile olmadan yüzlerce yıl yaşıyor. 😉

Yeni yazılarımdan birinde bu uyku konusunu derinlemesine ele alıyor olacağım.
Şimdi müsaadenizle ben de artık uyuyabilirim.
Sevgiler

30.12.2017